Thread: Mannenmishandeling, Mannelijke Slachtoffers van Huiselijk Geweld

Over Mannenmishandeling

Mannen meppen en vrouwen meppen, maar de maatschappij en de juristerij reageren totaal verschillend op het ene als op het andere.

Een klap tegen een vrouw is zoiets als majesteitsschennis. Als een vrouw of haar advocaat maar aanduidt dat er tengevolge van spanningen klappen zouden kunnen vallen, krijgt zij bij de vrederechter al de 'dringende en voorlopige maatregelen', d.w.z. alles wat zij vraagt.

Een geslagen man roept daarentegen ergernis op. Vertel uw vrienden dat uw vrouw u af en toe slaat en zij trekken zich terug. In vroegere tijden was het een folkloristisch gebruik om een mishandelde man achterstevoren op een ezel te zetten en onder ketelmuziek door het dorp te honen. En in figuurlijke zin is daar nog veel van overgebleven. Reden genoeg voor mannen om hun slachtofferschap te verzwijgen. Welke man belt nu de politie om te melden dat hij door zijn vrouw geslagen wordt? Zo is hij niet opgevoed en daar is hij niet voor getrouwd. Hij wil de moeilijkheden onder elkaar oplossen in plaats van de vuile was buiten te hangen. Ook weet hij maar al te goed dat mevrouw hem altijd kan overtroeven met een echtscheidingseis en dat hij dan vrijwel zeker de kinderen kwijt raakt.

Er zijn anders geslagen mannen genoeg: van Socrates en Aristoteles tot Boris Becker en Bill CLinton. Sommige vrouwen pralen zelfs met hun geweld: 'Als hij mij geen aanzoek had gedaan, had ik hem een klap gegeven', zegt Teresa Heinz, de vrouw van de democratische presidentskandidaat John Kerry (volgens Humo van 3 augustus 2003). Als Kerry zoiets had durven zeggen, had hij zich voor de rest van leven onmogelijk gemaakt.

In Nederland gaat het overheidsbeleid er de jongste jaren van uit dat 80% van de slachtoffers van huiselijk geweld vrouwen zijn en 20% mannen. Dat zou blijken uit de in regeringsop*dracht uitgevoerde 'Intomart'-enquête van 1997. Maar nu dat onderzoek eens gedegen is uiteengerafeld (Wittebrood en Veldheer, Tijdschrift voor Criminologie 2005) blijkt dat getal onbetrouwbaar. Het meeste huiselijk geweld vindt niet plaats tussen partners en ex-partners en de jongste vijf jaar is volgens deze laatste analyse 4,6% van de vrouwen en 3,3% van de mannen slachtoffer geweest van huiselijk geweld. Althans volgens wat die zelf opgeven. Maar mannen geven zoiets nu eenmaal veel minder vaak op dan vrou wen.

Nog interessanter zijn de gegevens van de EHBO-posten (spoedeisende hulp) en de ziekenhuizen. Die krijgen in Nederland per jaar 4.000 meldingen van letsel door huiselijk geweld waarvan 71% door mannen. Het lijkt er dus wel op dat veel mannen zich hiermee wel melden bij de medische hulp maar niet bij de politie, terwijl veel vrouwen wél de politie contacteren maar niet de medische hulp. Ook is het een onomstreden feit dat er veel meer kinderen geslagen of zelfs vermoord worden door hun moeder dan door hun vader.

Af en toe komt er iets over mannenmishandeling in de pers (bv. Humo van oktober 2003). Ben goed boek is 'Wat mannen niet zeggen' door W. Farrell, in de Nederlandse vertaling 3de druk, 2002. Een onvolprezen website is Index of / van de journalist Theo Richel (Richel.org | Beter rijk en gezond dan arm en ziek). Nog uitvoeriger is de Engelstalige Domestic Violence Against Men In Colorado.

Bron.

Mannenmishandeling

Netwerk.tv Uitzending van 15 mei 2008

Jaarlijks worden 3500 mannen stelselmatig mishandeld door hun partners. Ieder jaar overlijden twintig mannen als gevolg van deze mishandeling. Meldpunten voor huiselijk geweld zijn vooral gericht op hulp aan vrouwen die slachtoffer zijn van mishandeling. Voor mannen is nauwelijks opvang. Ook hulpverleners moeten vaak hun beeld bijstellen, omdat zij vooral zijn gericht op hulp aan vrouwen. Een man die door zijn vriendin werd mishandeld doet in Netwerk zijn verhaal.

Geschopt en geslagen

De man werd twee jaar lang geschopt en geslagen door zijn vriendin. Hij is uiteindelijk weggegaan nadat zij geprobeerd heeft hem te vermoorden. Momenteel zit de man bij Humanity in Rotterdam, een blijf-van-mijn-lijfhuis voor mannen, opgericht door een bijstandsmoeder die dit doet uit sympathie voor de slachtoffers.

Link.

Twee voorbeelden van mannelijke slachtoffers van huiselijk geweld in het openbaar:





Accurate informatie over mannenmishandeling en huiselijk geweld in het algemeen van gerespecteerde bronnen in het Engels:

RADAR Media Fact Sheet

1. Women are just as likely as men to engage in partner aggression.
   
   • The U.S. Centers for Disease Control and Prevention report, "In nonreciprocally violent relationships, women were the perpetrators in more than 70% of the cases. Reciprocity was associated with more frequent violence among women, but not men." [Source: Whitaker, Haileyesus, Swahn and Saltzman, Differences in Frequency of Violence and Reported Injury Between Relationships With Reciprocal and Nonreciprocal Intimate Partner Violence, American Journal of Public Health, May 2007, Vol 97, No. 5, pp. 941-947, Differences in Frequency of Violence and Reported Injury Between Relationships With Reciprocal and Nonreciprocal Intimate Partner Violence -- Whitaker et al. 97 (5): 941 -- American Journal of Public Health]
   • Psychologist John Archer reviewed hundreds of studies and concluded, “Women were slightly more likely than men to use one or more act of physical aggression and to use such acts more frequently.” [Source: John Archer: Sex differences in aggression between heterosexual partners: A meta-analytic review. Psychological Bulletin, Vol. 126, No. 5, pages 651-680]
   • Law professor Linda Kelly noted, "leading sociologists have repeatedly found that men and women commit violence at similar rates." [Source: Linda Kelly: Disabusing the definition of domestic abuse. Florida State University Law Review, Vol. 30, pages 791-855, 2003. Accessible at: http://www.law.fsu.edu/journals/lawr.../304/kelly.pdf ]
   • An international survey of violence between dating partners in 16 countries concluded: “Perhaps the most important similarity is the high rate of assault perpetrated by both male and female students in all the countries.” [Source: Murray Straus: Prevalence of violence against dating partners by male and female university students worldwide. Violence Against Women, Vol. 10, No. 7, 2001]
   • Cal State Psychology Professor Martin Fiebert has assembled a bibliography of 175 scholarly investigations: 139 empirical studies and 36 reviews and/or analyses, which demonstrate that women are as physically aggressive, or more aggressive, than men in their relationships with their spouses or male partners. http://www.csulb.edu/~mfiebert/assault.htm
   • An analysis of the data collected by the National Violence Against Women (NVAW) Survey found that more women than men engage in controlling behavior in their current marriages, but there was no statistically significant difference between men's and women's use of controlling behaviors in former marriages. Controlling husbands were not particularly likely to engage in frequent, injurious, or unprovoked violence. Husband and wives did not differ in their motivation to control. [Source: Sociology Professors Richard B. Felson (Penn State) and Maureen C. Outlaw (Providence College) "The Control Motive and Marital Violence," Violence and Victims, 2007, Vol. 22, Issue 4 Unbound MEDLINE | The control motive and marital violence. Journal article
2. Men experience over one-third of DV-related injuries.
   
   • Of all persons who suffer an injury from partner aggression, 38% are male. [Source: John Archer: Sex differences in aggression between heterosexual partners: A meta-analytic review. Psychological Bulletin, Vol. 126, No. 5, pages 651-680]
   • Of all persons who require medical treatment as the result of partner aggression, 35% are male. [Source: John Archer: Sex differences in aggression between heterosexual partners: A meta-analytic review. Psychological Bulletin, Vol. 126, No. 5, Table 5]
   • Men who are victims of severe domestic violence suffer other problems, as well [Source: Richard J. Gelles: Intimate Violence in Families, 1997]:
     
     • 30% experienced depression
     • 14% required bed rest to recuperate from the injuries
     • 10% needed to take time off from work
3. Men are far less likely to report DV incidents than women.
   
   • According to the National Family Violence Survey, female victims of DV are nine times more likely to call the police than male DV victims. These are the percentages of victims who called the police in response to the assault:
     
     • Women: 8.5%
     • Men: 0.9%
   [Source: JE Stets and MA Straus: Gender differences in reporting marital violence and its medical and psychological consequences. In Straus and Gelles (editors): Physical violence in American families, 1990, Table 15.]
4. The myths about domestic violence are numerous.
   
   These are some of the common myths about domestic violence:
   
   • According to the FBI, a woman is beaten every 15 seconds
   • 4,000 women each year are killed by their husbands, ex-husbands, or boyfriends
   • There are nearly three times as many animal shelters in the United states as there are shelters for women
   • Battering during pregnancy is the leading cause of birth defects and infant mortality
   • Women who kill their batterers receive longer prison sentences than men who kill their partners
   Richard Gelles, an internationally-recognized expert on domestic violence, refers to many of these claims as “factoids from nowhere.” [Domestic Violence Factoids]
5. Many of these myths are based on DV studies that use biased survey methods.
   
   • Some studies survey women but not men. Predictably, these studies yield one-sided findings.
   • The DOJ National Crime Victimization Survey is flawed because persons do not consider most forms of domestic violence, such as slapping, shoving, or throwing an object at a partner, to be a crime.
   • The DOJ National Violence Against Women survey prefaces the questions by repeatedly using the phrase “personal safety.” Those words bias the responses because women are more concerned about personal safety than men.
   • Some studies of domestic violence assess both physical and verbal abuse. That inflates and distorts the picture of physical violence.
   [Source: MA Straus: The controversy over domestic violence by women: A methodological, theoretical, and sociology of science analysis. In XB Arriaga and S Oskamp: Violence in intimate relationships. Sage Publishers, 1999. http://pubpages.unh.edu/~mas2/CTS21.pdf]

Bron.



Info over gebrek aan herkenning en steun voor mannelijke slachtoffers van huiselijk geweld (mannenmishandeling). Bevat verhalen van slachtoffers en mensen die ermee in aanraking zijn gekomen. Bron.

Voor ons, mishandelde mannen, is er helemaal niks

Als we het over daders van huiselijk geweld hebben, wordt er direct van uitgegaan dat we het over een man hebben. In boeken en folders wordt de dader steevast als 'hij' aangeduid en het slachtoffer als 'zij'. Ik heb zelf helaas aan den lijve ondervonden wat het is om mishandeld te worden door een vrouw. Mijn eigen vrouw. Geloof me, de klappen die je daarvan krijgt, voel je zeker niet alleen fysiek. Het vervelende is dat er totaal geen aandacht voor is. Soms denk ik dat ik de enige man ben die dit overkomen is. De gedachte 'stoere man' versus 'zielige vrouw' blijkt in onze maatschappij nog steeds gemeengoed te zijn. En dat is jammer want daardoor is er voor ons, mishandelde mannen, geen begrip en geen hulp. Begrijp me goed, ik vind het heel vervelend voor de vrouwen die mishandeld worden, maar waarom moeten wij als mannelijke slachtoffers altijd maar in de kou blijven staan?
Frans

Ook mannen slachtoffer kunnen worden van huiselijk geweld is iets wat zeker waar is. Helaas durven de meeste mannen hier niet mee naar buiten te treden. Juist daarom hebben wij vanuit onze woning in Alkmaar een Blijf van mijn lijfhuis voor mannen opgestart. Uiteraard verblijven de mannen elders en dus niet in onze woning. De vaak zo belangrijke anonimiteit die men zoekt kunnen wij bieden alsmede een stuk ondersteuning. Uiteraard is ons Blijf van mijn lijfhuis niet bedoeld als daklozentehuis, maar specifiek voor mannen die door lichamelijk/geestelijk of seksueel geweld door hun partner, opvang zoeken vanwaar uit een begeleiding is naar zelfstandigheid. Wanneer men van onze hulp gebruik wil maken dan kan dat via de juiste kanalen zoals b.v. RIAGG, FIOM, Slachtofferhulp e.d. Uiteraard kunt u altijd vrijblijvend informatie inwinnen, of eens een kijkje op onze website nemen: www.stichtingjotin.nl

"Blijf van mijn lijfhuis voor mannen", J.C.A.M. Kuijpers (voorzitter Stichting JOTIN)

Hier wat zaken wat er met mij allemaal gebeurd is:
Hulpverlener van de dader vertelt niet de waarheid.
Dossiers zijn tijdens onderzoek snel vernietigd. Hulpverlener heeft relatie met dader.
AMK wil niks doen en stuurt je naar huis.
Je moet je verantwoordelijkheid nemen, zeggen ze.
Huisarts zegt dat hij niks kan doen. (zelfs geen verklaring bij letsel).
Politie vindt alles goed en zegt dat je terug moet slaan en vooral hen er niet mee lastig vallen.
Aangifte wordt niet door de parket-secretaris opgehaald. Aangifte wordt niet door de politie behandeld.
Politie adviseert dader om een valse tegenaangifte te doen om veroordeling te voorkomen. Alle zaken tegen de dader worden geseponeerd ondanks bewijzen.
Slachtoffer krijgt zelfde voorwaardelijke straf als dader. Politie licht de RvK verkeerd in.
Zelfs na inzage van bewijzen, die aantonen dat de instanties niet de waarheid vertellen, doet de conclusie van de RvK niet veranderen.
Rechter leest het verslag niet, en ook in hoger beroep wordt er besloten dat een verslaafde geweldspleger voor een kind mag zorgen.
Het kind word weggehaald van haar verzorgers (ik en mijn moeder) en wordt in een vreemde onveilige omgeving geplaatst.

Antwoord op de vraag: 'wat gebeurt er met de kinderen?': Die mogen vliegende voorwerpen opvangen, worden omvergelopen, glas eten, niet op tijd eten, blootstaan aan brand, samen met de moeder over straat kruipen etc. etc. Dit alles onder toezicht van de betrokken instanties. Anderhalf jaar elke dag geweld, ik krijg er nog kippevel van. Gezien mijn verhaal op die van Cees lijkt, is er in vier jaar niks veranderd.

Mannen krijgen te maken met corrupte agenten, corrupte rechters, “hulpverleners” die geen hulp willen aanbieden en leugens verspreiden (bewijsbaar), huisartsen die niks doen, AMK die geen melding wil maken en kinderbescherming die huiselijk geweld van vrouwen accepteert. Het aankaarten van huiselijk geweld = diskwalificeren van de moeder! Je kunt als vader absoluut niks doen om het leven van hun je eigen kinderen te redden. Samen met de eerder genoemde instanties moet je gebukt onder geweld toekijken hoe het leven van de kinderen diverse keren op het spel wordt gezet. Het redden van levens is alleen maar uitstel van executie en een reden meer voor de instanties om te denken dat er niks aan de hand is. Er zijn genoeg onderzoeken gedaan die heel goed aangeven wat er gedaan moet worden, er is alleen geen kip die het uitvoert, men doet gewoon het tegenovergestelde.

Jo

Ik heb hetzelfde meegemaakt. Rechters en advocaten willen vaak niet luisteren naar het verhaal van mannen. Het zijn de mannen die altijd de dupe zijn van rechterlijke uitspraken. Leugens, list en bedrog worden beloond. Het is ernstig te betreuren maar als je gaat scheiden om zinloos geweld te voorkomen, wordt je ook nog eens extra gestraft. Ik heb dan ook geen goed woord meer over voor advocaten die alleen maar zijn gericht om zoveel mogelijk te verdienen en geen sociaal gevoel hebben. Ik kan begrijpen dat er mannen zijn die hun ex vermoorden en daarna zelfmoord plegen, maar ook dat is niet goed te keuren. Wij moeten gewoon de strijd aangaan tegen de grote partijen die dit beleid accepteren en dat zijn de regeringspartijen van de laatste 20 jaar. Alle normen en waarden zijn verdwenen. Emancipatie speelt hierbij een grote rol en is alleen maar gericht op het beschermen van vrouwen. Ik wens je verder veel sterkte en schrijf vooral protestbrieven.

Henk

De klachten worden weer door de politie zelf behandeld, dat geldt voor alle klachten bij alle instanties. Een onafhankelijk onderzoeksteam is een farce. Het woord van de eigen werknemers wordt eerder geloofd dan de woorden van de klager. Zelfs wanneer er bewijs is, worden standpunten niet aangepast. En zelfs wanneer werknemers toegeven dat er fouten zijn gemaakt, is er altijd wel iemand die ervoor zorgt dat dit niet meer terug te vinden is of het wordt simpelweg niet meer behandeld. Ook wanneer het bij de ombudsman komt, wordt de klacht weer behandeld door een contactpersoon bij de desbetreffende instantie. Vaak is het weer dezelfde persoon die de klacht al eerder behandeld had. En de ombudsman behandelt niet alles, ondanks dat de klacht aan alle voorwaarden voldoet.

Doordat de klachten niet goed worden behandeld kan de organisatie weer zogenaamd aantonen dat men geen fouten heeft gemaakt en worden collega's/vrienden beschermd. Ik heb nog nooit zoveel leugenaars meegemaakt als bij de politie, justitie en hulpverleners.

Je moet dus alleen maar gaan klagen uit principe, dan heb je in ieder geval alles gedaan wat je kunt doen. Het wordt wel duidelijker hoe corrupt vele instanties zijn, maar op papier komen ze er heel goed vanaf. Want wat op papier staat is de waarheid.

Ik heb dezelfde ervaring, je eigen advocaat is een groot probleem. Ze reageren niet adequaat ten tijde van nood (ongelukken hadden voorkomen kunnen worden), laten bewijsstukken achterwege en maken het de andere partij wel heel makkelijk. Terwijl de andere partij van A tot Z zit te liegen. Ik ben er onlangs achtergekomen dat de advocaat van mijn EX een bestuurslid is van de organisatie (hulpverleners van mijn EX) die ervoor hebben gezorgd dat zij ongestraft 1,5 jaar lang geweld heeft kunnen gebruiken. Ook een agent die een klacht van mij heeft behandeld is lid van dit bestuur. Het is 1 kliekje.

Het verslag van de griffier klopt niet. Er staan gewoon leugens in en zaken die in jouw voordeel zijn worden gewoon weggelaten. Op papier proberen ze iets “moois” te creëren zodat het nooit goed word opgepakt. Bewijsstukken willen ze niet zien en het verhaal van de vader al helemaal niet horen. De moeder aanspreken op huiselijk geweld en drank- en drugsgebruik is het diskwalificeren van de moeder waarmee je als ouder de omgang tussen je kind op het spel kan zetten. De rechter dreigt er zelfs mee en probeert een situatie te creëren die nog slechter is als de huidige relatie tussen de beide ouders. De goede bedoelingen van de moeder worden door de rechter en haar advocaat keihard de kop ingedrukt. De rechter, advocaat en de RvK halen alles uit de kast om ervoor te zorgen dat de moeder “gelijk” krijgt. Verzinnen zelfs zaken die zij zomaar in hun conclusie zetten. Dit is het beleid en daar moeten alle partijen aan mee werken. Zelfs je eigen advocaat.

Dat je al die tijd voor je kind hebt gezorgd onder erbarmelijke omstandigheden willen ze niet weten. Alle mensen die zich hebben ingezet voor het leven van het kind worden als vuil behandeld en de mensen die de levensbedreigende situaties veroorzaken worden beschermd. Alles wat de moeder heeft veroorzaakt word in de doofpot gestopt. Riekt naar corruptie en discriminatie door instanties die dit moeten bestrijden. De moeder heeft carte blanche in Nederland wat betreft huiselijk geweld en dat kinderen daar de dupe van zijn hebben alle partijen lak aan. AMK, jeugdzorg handelen procedureel “juist” wanneer zij ondanks vele waarschuwingen kinderen niet helpen. En dat in het geweldige Nederland waar we alles veel beter doen als in het buitenland.

Volgens mij zoeken mannen wel hulp, alleen krijgen zij die niet. Het zal wel niet genoteerd worden, waardoor lijkt dat het probleem niet bestaat. Beleid van vele instanties helaas. Wat betreft mijn ervaringen: ik heb meteen hulp gezocht en alle instanties hebben zitten toekijken en/of beschermen zelfs de dader. Reden waarom ik hulp heb gezocht is omdat er een kind in het spel is. Was deze er niet had ik waarschijnlijk ook geen hulp gezocht en was gewoon weggegaan. Een beslissing die elke verstandige man/vrouw kan nemen. Bedenk wel goed dat je na het onderzoek een slecht beeld krijgt van ons "rechtssysteem". Onrechtvaardige rechters, advocaten van de duivel, corrupte agenten en zogenaamde hulpverleners die over kinderlijken gaan om hun doel te bereiken. Van de grondwet of procedures hebben ze nooit gehoord. Geen leuke wereld om in te leven.

Mogelijke Oplossingen:

Ik denk dat het heel belangrijk is dat de overheidsvoorlichting hierop wordt aangepast. In spotjes en posters mannen en vrouwen afwisselend tonen etc. Pas dan zal de publieke opinie wijzigen en misschien ook de houding van politie en justitie.

Er moet een einde komen aan de ellende van huiselijk geweld.
En dat heeft niets te maken met vrouwzijn of manzijn.

Erkennen van ellende scheelt zo veel. Het zou me niets verbazen als het verminderen van radeloosheid al minder slachtoffers zou maken. Ook kunnen de vrouwelijke agressors hun sekse niet meer misbruiken en zaken uit de hand laten lopen.

Kortom overheid: PAS JE PR AAN !

E. van Eyk - 20 jan 2007 om 19:24

Smeets, oprichtster stichting-humanity.nl - 07 jan 2007

Hallo, graag wil ik antwoorden op je vragen over blijf van mijn lijf huizen voor mannelijke slachtoffers. Wij draaien nu al bijna vier jaar met onze opvang en we merken dat de vraag enorm groot is. Helaas hebben we onze opvang in Brabant moeten sluiten, aangezien we thans nog steeds alles zelf bekostigen en men maar al te vaak vergeet te vermelden dat er ook mannenhulpverlening is. Wij krijgen doorverwijzingen van vele instanties als o.a. riagg, politie, amw en ga zo maar door.
Helaas heb ik net gezien dat op deze site onze naam recentelijk ook verdwenen is en ik hoop dit ook weer snel te herstellen want het is gewoon een groot probleem om de mannelijke slachtoffers te plaatsen, zo blijkt uit de praktijk. Onze instelling en haar vrijwilligers blijven zich dan ook inzetten om dit te veranderen en hopen ooit de steun te krijgen om uit te groeien tot een landelijk netwerk.

Het is simpel: voor mannen is dit ‘not done’. Er is slechts ongeloof. En het zit natuurlijk ook in onszelf. Soms voel ik me psychisch mishandeld, al jaren, maar meestal vind ik mezelf vooral een slappeling dat ik er niet tegen kan optreden (en niet kan weggaan, omdat mijn vrouw dan wordt beloond met de helft van mijn inkomen en mijn pensioen en ik dat hoogst onredelijk vind; natuurlijk een slechte smoes). Toen ik een keer het begin van mijn verhaal deed bij mijn (vrouwelijke!) huisarts, werd ik compleet weggehoond. Dus... Ik denk dat als een aantal mannen gezamenlijk in boekvorm gaat zitten klagen, ook dit boek wordt weggehoond: stelletje mietjes! In zekere zin is dat ook zo, maar het eronder ‘lijden’ wordt er niet minder door. Een wetenschappelijk onderzoek zou een wat objectiever benadering kunnen zijn, maar welke vakgroep is daarin geïnteresseerd?

Pieter

L.Koppenol, lid cl.raad ggz - 15 nov 2006 om 20:13

Jazeker wil ik hierop reageren. Wat mij opviel in een door ons opgestarte groep voor ondersteuning voor OMSTANDERS van mensen met borderline, was dit:

Zo was er een man die verklaarde dat hij bovenop zijn vrouw moest gaan zitten, om haar in bedwang te kunnen houden. Dit omdat zij hem aanviel met wapens en messen. Als je dan zegt: waarom accepteer je dat? dan is steevast het antwoord van velen: Tja maar ik HOU van haar.

De materie Borderline is nogal onbekend bij velen. Daarbij zijn ook veel instanties onbekend met het gedrag en handelen van deze mensen. Zeker is loochenen een kenmerk. Je ziet dan ook een soort van verschuiling iedere keer weer. Alsof werkers niet kunnen begrijpen dat de borderliner gewoonweg mishandelt zelf of gebruik maakt van anderen.
Kenmerkende zaken worden "vermeden". Het waarom laat zich raden. De vele omstanders hebben grote problemen om om te kunnen gaan met de gevolgen van of met het gedrag en handelen van een borderliner. Het wordt niet BENOEMD. In dit land zie je dit verschijnsel vaker terug. Zo is het nog steeds zo in familierechtzaken dat kinderen per definitie naar de moeder gaan na scheiding van de ouders. U kunt zich voorstellen wat dat oplevert voor kinderen.

Het is de vraag of het wel zo verstandig is om deze mensen door de reguliere zorg te laten behandelen. Is deze wel deskundig genoeg? NEE, zo bleek min of meer uit recent onderzoek in Maastricht. De reguliere zorg kan in feite geen goede therapie bieden. In vele gevallen hebben die mensen wel RECHT op die therapie, psychotherapie ook. Vermijding daarvan is overigens ook alweer kenmerkend. Net als het gedrag om de eigen partner, meestal de vader van hun eigen kind(eren), buiten de deur te houden in gesprekken en behandeling. Dan kan men nagaan welke chaos ontstaat en met welke gevolgen. Instanties dienen daar mee rekening te houden.

De politie zou verstandiger moeten zijn en veel vaker direct een goede deskundige in moeten schakelen, voordat zij ingaat op verklaringen die deze mensen afleggen. Verder zou de politie wat deze mensen zeggen over anderen, constant moeten controleren.

Voorbeelden:

Lange tijd heb ik gedacht dat ik de enige was, maar ik zie hier veel herkenbare verhalen. Al jarenlang gunt mijn vrouw mij het licht in de ogen niet. Alles wat niet 100% voldoet aan haar wil, leidt tot ruzie. Verschillende keren hebben die ruzies geleid tot geweldadig gedrag door mijn vrouw: ze heeft geslagen, gekrabt, geknepen en geschopt. Het ergst vind ik het psychische geweld: het constante gepest. Ik kan nergens gaan of ze loopt te vervelen. Slapen is onmogelijk geworden, omdat ze me bewust wakker maakt. Aankloppen bij gezamenlijke vrienden is moeilijk geworden omdat ze leugens over mij verspreid heeft.

Schaamte en het zoeken naar excuses voor mijn vrouw hebben ervoor gezorgd dat ik mijn mond naar de buitenwereld toe heb gehouden. Nu keert zich dat tegen me: mijn vrouw projecteert haar eigen gedrag op mij. Ik ben plotseling degene die fysiek geweld gebruikt (ik heb haar weggeduwd, toen ze me sloeg), ik ben ook degene die psychisch geweld gebruikt (ik laat me niet meer alles zomaar zeggen) en zij is fantastisch.

Uit gesprekken met hulpverleners probeer ik zoveel mogelijk te halen, door ook kritisch naar mijn eigen gedrag te kijken en fouten daarin toe te geven. Dat komt nu als een boomerang terug, want ik geef verkeerd gedrag toe (en ben daarmee een dader geworden) en zij zit elke keer glashard te liegen en stelt zich op als slachtoffer. Het vreemde is: je mag verwachten dat psychologen hier doorheen zouden kunnen prikken, maar blijkbaar is het standaard-rollenpatroon ook bij deze mensen zo ingesleten, dat de man altijd de dader is.
Wat nu?

Matthijs Staller, huisman - 08 sep 2008 om 00:41

Beste Kristel,
Het doet pijn, pijn diep van binnen, je wilt het niet weten, je schaamt je ervoor. Mensen zien het niet, niemand wil het weten, dit doet nog meer pijn. Maatschappelijke ontkenning, vernedering, nog meer, nog meer pijn, het houdt nooit. Ik weet niet waar ik het moet zoeken, ik heb aangifte bij de politie gedaan, de kinderen waren getuige, maar daar luistert niemand naar. De kinderen zijn kapot gemaakt, dat doet nog het meest pijn, Jeugdzorg is voor de vrouw, dat geeft haar macht, veel gevoel van macht. Zij is slim, cum laude afgestudeerd, het was voorbereid, goed voorbereid. Mijn moeder was net overleden, ik was kwetsbaar, ik zorgde als vader voor de kinderen. Huislijk geweld werd ingezet als wapen, eerst tegen mij, later tegen onze oudste dochter. Jeugdzorg werkte mee; zij was immers vrouw, haar moesten ze geloven. Ik werd 'afgemaakt'. Het systeem, het gender alibi was haar voornaamste wapen. Ze zei: Ik heb alle macht. Ik geloofde haar niet. Ik wist niet dat het hele scheidingsgebeuren in Nederland zo gemeen en anti vader was. Al lang geleden was bij haar borderline geconstateerd. Daar keken ze niet naar vertelde de mevrouw van Jeugdzorg.

Soms denk ik, ik kan niet meer. Alleen de kinderen geloven mij nog. Ik wist niet dat mijn vrouw zo goed kon liegen. Ze heeft een nieuwe vriend, iemand van vroeger. Ze wil mij niet meer, niet als man, niet als vader van de kinderen. Zij heeft de macht, veel macht. Ze heeft met geweld duidelijk gemaakt dat zij de macht heeft. De kinderen zijn doodsbang voor haar. Ik als vader word afgemaakt, ze geloven haar, zij is vrouw. De pijn, vooral de vernedering, zit diep van binnen. Ik kan er niet meer uit. Het is een systeem, het is de overheid, die de vrouw beschermt. Hierdoor mag zij alles doen, als er een scheiding loopt, een scheiding door haar zelf aangevraagd. Scheiden is macht, macht van vrouwen. Ze heeft er zes jaar mee gedreigd, zo kon ze mij dwingen. Ze had een carriere, een academische opleiding.
De maatschappij geeft haar de macht de rechtsmiddelen om tegen mij, de man te strijden. De kinderen lijden, zijn kapot van binnen. Moeder is blij, ze is doelgericht, ze is niet voor niets cum laude afgestudeerd, nadat ze opnieuw psychotisch was geweest. Nu is ze sterk, heel sterk, nu durf ze mij aan te vallen, ze heeft een leger: de politie, de kinderrechter, Jeugdzorg, allemaal instanties die meewerken om mij als vader en de kinderen aan te vallen. Als ze slaat wordt er gezegd, daar heeft u het zeker wel naar gemaakt. Als ze onze oudste dochter aanvalt wordt er gezegd dat die onhandelbaar is en dat door vader komt. Zo kan moeder naar de kinderen toe laten zien dat zij de macht heeft.
De kinderen zijn bang, bang voor mama, bang dat mama papa opnieuw aanval, ze houden hun wereld gescheiden. Ze willen niet dat mama bij papa in de buurt komt, ze zijn bang voor wat mama gaat doen als ze papa zien. Ze verstoppen zich.
Huiselijk geweld, kindermishandeling, dat mag allemaal in Nederland, het alibi is vrouw zijn en een scheidingsprocedure. Of ze nu borderline heeft of niet of een paar keer psychotisch geworden is doet er niet toe. Een vrouw mag alles.

Het geweld van haar heb ik leren verdragen, ik kon voor de kinderen zorgen en dat maakte veel goed. De kinderen voelden zich veilig als ik er was. Mama is sterk, ze speelt, ze heeft alles voorbereid, ze heeft gepland, het is haar vak, het jargon, ze spreekt de taal, ze weet te overtuigen. Ze geloven haar, niemand luistert naar de kinderen. Ik wordt niet mishandeld door mijn vrouw, daar heb ik mee leren omgaan; ik word mishandeld door de rechter. Het doet zo'n pijn de kinderen waar ik jaren voor gezorgd heb niet meer te mogen zien.

Niemand snapt dat mannenmishandeling ook door een maatschappij kan, die vrouwen onvoorwaardelijk geloven in hun beschuldigingen. De maatschappij kan het slachtoffer zelf mishandelen, de medewerkers van Bureau Jeugdzorg, de politie, de rechter, ze zijn allemaal bevooroordeeld.

Het doet ongelooflijke pijn om de eigen kinderen vrijwel niet meer te mogen zien en te zien hoe ze lijden onder deze maatregelen, die de man veroordelen omdat hij de man is en die de vrouw de middelen geven tot publieke vernedering en minachting van een man die jarenlang voor de kinderen gezorgd heeft.

Het is niet anders dan vroeger toen men een man omgekeerd op een ezel zette, als zijn vrouw hem sloeg. De maatschappij is maar weinig veranderd sinds toen.

Met vriendelijke groet,
Matthijs Staller

Cees, timmerman - 26 apr 2006 om 13:04

Hoi allemaal. Ik ben vader van een zoon. Hij is nu 3,5 jaar. Voorheen was alles koek en ei maar sinds de geboorte ging alles fout. De moeder ging zich afzonderen. Zij heeft alle vormen van vrijwillige hulp geweigerd zoals huisarts, consultatie bureau alsmede een diëtiste i.v.m. allergieën van mijn zoontje. De moeder gaf namelijk borstvoeding. De situatie verergerde zich, daar ik hulp ben gaan zoeken omdat de moeder langzaam maar zeker huiselijk geweld begon toe de passen. Met als eindfase fysiek huiselijk geweld d.m.v. dreigementen naar mij via messen, houweel en zelfs een bijl. Geen enkele instantie, inclusief de politie, kon iets doen, daar er geen aantoonbaar bewijs was. Nu 3,5 jaar verder en instanties zoals jeugdzorg, Mondriaan, Raad vd Kinderbescherming en een gezinsvoogd (OTS) voor mijn zoontje, ben ik niks opgeschoten. Terwijl de moeder inmiddels alles bekend heeft bij alle hulpverleners, heeft de rechter mijn zoontje toch toegewezen aan de moeder. Het betreurenswaardige hierbij is dat de rechter geen enkele motivatie kon geven en geen enkele inzage heeft gehad in de bestaande rapporten van alle betrokken instanties. Hoe krom kan het nog worden???

Het wordt nog erger...... na inzage te hebben verkregen in de rapporten van Bureau Jeugdzorg en de Raad vd Kinderbescherming, is gebleken dat deze instanties informatie van de moeder hebben verzwegen en verdraaid. En de vader beschreven is als een man die agressief zijn. Terwijl de moeder ook nog haar verleden, zoals een dood geboren kind, verkrachting alsmede mishandeling op papier heeft gezet en al deze heeft afgegeven aan betrokken instanties.

HELP..... waarom word ik als vader zo hard gestraft? Alles wat ik gedaan heb, is hulp gevraagd sinds de geboorte van mijn zoontje. Ik heb wel nog een klacht ingediend tegen Bureau Jeugdzorg, maar deze is in het principe ongegrond verklaard. Wel is naar boven gekomen dat juist de moeder diegene is die alle vrijwillige hulp heeft geweigerd. Maar ook dat Jeugdzorg eenzijdig richting de vader heeft gerapporteerd en dat de klachtencommissie het eens is met de onvrede van de vader. Vervolgens heeft de raad dit besluit overgenomen.

Toch sta ik op straat! Kan het nog krommer zijn?

Mijn vrouw chat op internet. Vaak tot diep in de nacht. Ik vertelde haar dat ik dat niet zo handig vond vanwege haar werk. En dat ik graag samen met haar naar bed ga. Aan haar gedrag merkte ik dat ze iets te verbergen had. Ik moest haar met rust laten als ze weer eens uren op internet bezig was. Op de vraag of ze "intieme" privé contacten had, ontkende ze. Uiteindelijk heb ik een emailbericht gelezen dat ze had laten openstaan. Hierin bleek dat ze een virtueel en digitaal vriendje had die ze aansprak met allerlei intieme woorden. Ze nodigde zichzelf uit om dan maar naar hem toe te komen. Hier is de betreffende persoon niet op in gegaan.

Ik heb haar verteld dat ik dat e-mail bericht had gezien en dat ik mij bedonderd voelde. Hierin is ze gaan schreeuwen en dreigen. Ze heeft mij geslagen met een schemerlamp en dreigde met allerlei dingen. De hele zaak is geëscaleerd en ik heb haar een duw gegeven waardoor ze met haar hoofd tegen de muur is gevallen. Er was ineens veel bloed. Ik schrok hier erg van en heb een natte washand en een handdoek gepakt om haar te helpen. Dit weigerde ze. Letterlijk zie ze: "Blijf van me af dit moet de politie zien"

Ik ben opgepakt en moest de cel in. Omdat het huis op haar naam staat kwam ik de volgende dag niet het huis in. Ik heb dagenlang in hotels geslapen. Vijf dagen nadien heeft zij willens en wetens aangifte gedaan. Op mijn vraag aan de dienstdoende politie ambtenaar of het zinvol was dat ik ook aangifte zou doen was het antwoord dat dat niet zo handig was.

Maurits

Ik voel je aan wat betreft je gevoelens dat mannen vaak niet worden geloofd. Ik ben zelf slachtoffer van een vrouw die mij op diverse manieren heeft misbruikt en zelfs mijn kinderen met leugens list en bedrog heeft afgenomen. Op een proces stond zij openlijk te liegen tegen de rechter en toen ik wilde reageren op deze leugens wat ik zo kon bewijzen werd mij het woord ontnomen door de rechter en n.b. mijn eigen advocaat. Wij mannen leven niet in een rechtsstaat, maar in een bureaucratie waar criminelen worden beschermd en slachtoffers nog verder de grond in worden gestampt. Leugens worden beloond en eerlijkheid wordt afgestraft. Inderdaad kunnen ook vrouwen dus zinloos geweld veroorzaken, ook verbaal geweld is zinloos en vaak de voorloper van lichamelijk geweld. Gelukkig weer een nieuwe relatie en het spijt me nu dat ik niet eerder ben gescheiden. Ik wens verder iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt heel veel sterkte want ik kan jullie gevoelens volledig begrijpen.

Henk

M. Joosse

O, wat herkenbaar allemaal. Mijn man, eerder getrouwd geweest met "zo'n" vrouw, heeft dit allemaal ook meegemaakt. Nu gaat het verder met de kinderen. Die worden helemaal gebrainwashed tégen hun vader. De ene keer horen we, dat er eentje geslagen is, de volgende keer, hoor je er niks over en is alles koek en ei met hun moeder. Je weet zelf dat het daar gebeurt (hebt het immers zelf meegemaakt), maar kunt niks bewijzen. Zo frustrerend. Een rechtszaak zou alles alleen maar erger maken.